Nummer 1 - inleiding

Het moet er maar eens van komen, ik moet toch ergens beginnen. Laat ik starten op blogger, zoals ook SuperoLog ooit begon. Lekker in de luwte, buiten schootsveld, in de achterhoede van het grote boze internet. Ik heb politieke aspiraties, laat dat duidelijk zijn. Ik wil in 2010 meedoen met de gemeenteraadsverkiezingen in Castricum. Ik ben namelijk nogal arrogant en denk dat ik het raadswerk stukken beter inhoud kan geven dan het zittende schorem. 2010, dat is al over anderhalf jaar en er is nog veel werk te verrichten. Er moet sowiezo geoefend worden in het neerzetten van stellingen, het verkopen van mijn mening. Ik geef commentaar op sites als die van het Nieuwsblad voor Castricum en het Noordhollandse Sufferdje, maar dat is niet helemaal wat ik zoek. Het mag wat minder vrijblijvend, wat minder negatief, wat dieper op de inhoud, wat puntiger. Ik zou wel een wekelijkse column in de krant willen om te bespreken wat ik allemaal zie en hoor in de klankbordgroepen en overleggen waar ik mijn vrije tijd aan op maak. Een mooie plek om kort en bondig mijn mening te geven of een anekdote neer te zetten. Dan moet ik nog wel een krant vinden die mijn schrijfsels wil publiceren, anders dan in de ingezondenbrievenrubriek. Materiaal om aan de krant te laten zien heb ik niet, ik heb nog nooit een column geschreven. Een stukje tekst van maximaal 400 woorden met een begin, een middenstuk en een einde. Elke week, ook in weken waarin niet al te veel is gebeurd. Geen idee of ik dat kan. De enige schrijfervaring die ik heb zijn beleidsstukken, nota's, verweerstukken... werkinhoudelijk schrijfwerk dus. Humorloze ambtenarentaal, doorspekt met jargon, komma's en bijzinnen om het tempo eruit te halen. Daar schrijf je geen column mee. Daar verkoopt een politicus zijn mening niet mee. Vandaar deze vingeroefeningen. Probeersels. Misschien sterft het een zachte dood. Misschien hou ik het maar een paar weken vol. Misschien baal ik wel van mijn eigen schrijfstijl, op den duur. Maar het moet er maar eens van komen, ik moet toch ergens beginnen. 353 woorden, de kop is eraf.